1-

اي علفهاي هرزه دار   

به شما مي گويم

به شما كه مي فهميد فرق صد زمزمه را

و اكنون مي رقصيد

                                  در جشن پژواك صدا.                   خرداد 1375

2 –

 نبرد بود!

آيينه سياه شد

وقتي شعر رسيد:

                                               آه!                 فروردين 1375

3 –

 بر چشمانم

آبشار كه مي ريزي

ترانه مي شوم

                                 ديگر هيچ.               تير 1375

4 –

 با چشم چه مي توان نوشت

شمع ترا نگاه مي كند

و خروس مي خواند:

                                   بيا راهي شويم.                   فروردين 1376

5 –

من تارم را براي نگاهت شكستم

                        تا زخمه اي بر مژگانت زنم.                 فروردين 1376

6 –

عاشق

تنها نور يك ستاره مي خواست

                              براي هميشه.              ديماه 1377

7 –

نگاهت

وقتي رويا شد

                                 صداي خرگوش مرا به عادت برد!             ارديبهشت 1378

8 –

جز فاصله دو انگشت

نفس را فضايي نبود

حتي براي گريه

براي نفس كشيدن

قفس يا دريا

                                       فرقي ندارد.                     ارديبهشت 1378

9 –

 عينك آفتابيت را

به كناري بگذار

                                   شب شده ام نگاهم كن!                 2/7/1378

10 –

گرايلي را

چگور

آوا شد

و دف

شانه كردن موهاي غفلت را

از چه دهقان خرسند را

به ناهمگوني ذهن رويا

                              دچار دستبرد لفظ كردن.                ارديبهشت 1370