21

 از ستايش ابهتي بلند

تا همپايي در بيراهه اي سوزان – دير يا زود-

فرجام را

آخرين در كه به ديوار صدا پيوست

اولين دردي كه به بار نشست

              و دُرد زده اي كه به دَرد مي مانست.        13/5/1379

22

 در دراز ناي شب

زمان را ببين

كه پاك مي بازد

بلوغِ فريادش را

و تو صدها بار خواهي خواند

طومار پيچيده در غبار را

ترانه بلند سنگ ها را

                  ديوار را.           26/5/1379

23

 من روحِ فسيل شده عالمم

در بستر حصيري

سر تا پا دود و دم

گزيري نيست از مشعل داران عرصه يغما

آه، اگر ناليدن را

در گستره وحشت زمين

سودي بود

اگر سر مي توانستم بگيرم زير خاكستر

                             بي صدا مي سوختم.        24/6/1379

24

به چشمانت

عادت دارم

حتي به سوداي همنفس بودن با تو

او به كجا مي رود

نمي دانم

                           رفتنش را چاره اي آيا هست؟               28/9/1379

25

همواره آمدنش را

پايان كار جهان مي دانستم

اما از آسمان

غرشي گذشت

و من با اشاره به آن

در عالمي ديگر سفر مي كردم

او مي آيد

                          حتي اگر سراغش را نگيرم.               بهمن ماه 1379

 26

 ديداري در موج

شكوهي از ناديدني ها

... كاش گلها را

                      با خودت مي آوردي.               6/12/1379

27

 كو؟ ...

لالايي هاي در حسرت خفته

ايوان پلاستيكي

پر از چهچهه قناريان

گردن بندي به هرچه باداباد

آويختيم

و با ساز ناكوك

قلب زمان را به بزم گرفتيم

اگر آمدي

مرا از بوته زاران

سراغ گير

                          كه فرزند بيابان بي بال و پرانم.                  14/4/1380