امشــب كه من پياله به دست و شكفته ام         هم زير پاي را خُم بشكسته سفتـــه ام

فــــــردا به روز حشر می ام رهنما بود        من باده    را   به سعي صفا نوش گفته ام

اي در طـــــريق حسن ادب رازدار مهر          من بي ادب كه راز مه ام بر تو گفتــه ام

از كوي آشنــــا بگذشتم ولـــي هنوز           ناآشنـاي رهگذران بخفتـــــــــه ام  

آيا كســـي كه اهل وفا بود مانده است؟            جوياي ساكنـــان به دلها نهفتـــه ام

صد پاي آب، غرق نگاهم به دست خويش             در راه يك اشاره ی تــو چشم رفتــه ام

مسعود، هفت پرده به چنگ نوا نواخت                 آواز سر نهاد كه بانـــگش شنفتــه ام