1

هر شب

ستاره بنوش

تا زنجير گردنت بگسلد و

كشتگان كمند ت

حلقه نيارايند

زير خاك

2

جاده هاي حلقوي

بر سينه كوه

خراشيدند

تحمل زمين را.

3

در آستانه اشتياق

سهم من اين بود

كه تو را ببينم

حتي اگر آب

شبي

در گيلاس جويباران بميرد

4

و باز خواهمت ديد

در شب هلهله بيداران و چراغاني آب

اگر قفس بال و پر بشناسد

دانه اش خواهم ريخت

تا هوا جوانه اي بزند

در آستانه اشتياق.

5

زاده گندم :

كوله بارم را پر از گندم كن

آنگاه كه از ديوار كاهگلي روييده باشد

از تلاقي ابرهاي سياه چنان سخن راندي

كه به پندارم

باران نيامده هرگز

اي علفهاي هرز

        به شما مي گويم

                به شما كه مي فهميد فرق صد زمزمه را

    و اكنون مي رقصيد در جشن پژواك صدا

    ابر     هرگاه گريست         روياي شما فروريخت

    بوي ستاره را        هر برگ برگتان   مي شناسد

    ... وقتي ملخها آمدند

            دانستم آسمان گناهي ندارد... آي زاده گندم